Oirschotse Heide

De galerie met alle foto's van de tocht staat hier.

Vanmorgen, zaterdag 26 januari 2002, was het dan zover: De eerste toertocht georganiseerd door mij voor vrienden en iedereen die interesse had. Ik ben zenuwachtiger dan nodig is voor zo'n tocht maar dat kan ook komen dat ik er al weken naartoe leef. Ik sta om 8:55 bij Jeroen voor de deur en voor ik een besluit kan nemen of dit wel de juiste deur is komt Jeroen vanuit de brandgang om de hoek aangefietst. Toptas erop, haarband mee en net na negenen zetten we koers naar de Liggende Hollander (dLH) waar we om half tien hebben afgesproken met de rest van de groep. Heen volgen we een route door Eindhoven die ik heb uitgekozen en die Jeroen terugvoert in de tijd. Het is nog vroeg voor een zaterdagochtend en onderweg schrkken we een paar buizerds op die prachtig wiekend een andere plaats zoeken of ons rustig nastaren vanuit de bomen. Om half tien zijn we inderdaad ook bij dLH en treffen we Stefan en Arjen die als eerste van de groep aanwezig is.

Ik maak van de gelegenheid gebruik en vraag Stefan om even naar mijn rechtertopcommandeur te kijken. Sinds de valpartij van afgelopen donderdag ben ik een paar versnellingen kwijt. Met beleid en gedoseerd geweld krijgen we de commandeur weer precies zo afgesteld dat alle bladen gebruikt kunnen worden. Ondertussen zijn Frank, Marcel en Paul ook gearriveerd en kan het passen van de fietsen gebeuren.

Marcel is de eerste die een ligfiets probeert en hij komt zonder noemenswaardige problemen weg. Dit voorbeeld schijnt zo diep op de psyche van de anderen in te grijpen dat iedereen die daarna komt ook nagenoeg moeiteloos wegkomt. Voor een groep die nog nooit eerder op een ligfiets heeft gereden toch een indrukwekkend resultaat. Bert is ondertussen ook gearriveerd met digitale camera en wordt van een fiets voorzien. Bert maakt indruk met zijn professionele outfit en aerodynamische fietsbril. De rest zal het op kracht en souplesse moeten doen.

Na het verdelen van de toptassen, de betaling van de borg en de laatste proefrondjes op het pleintje voor dLH, beginnen we aan de tocht. We worden na een paar honderd meter uitgeleide gedaan door een zeer lichte en kort durende miezer. Zo kort dat de meesten zich na afloop niet kunnen herinneren dat die er is geweest. Het eerste deel volgen we een stuk van de LF 13b, de Schelde-Rijn route. Dit stuk voert over rustige paden met relatief weinig kruisingen. Het is opvallend om te zien dat de meesten na een stop weer soepel opgang komen. Ik kan me herinneren dat ik op mijn eigen Open Dag veel meer moeite had om na een stop weer te starten. Natuurlijk loopt iedereen tegen de ervaring aan dat het handig is om voor een stop terug te schakelen naar een licht verzet.

De LF 13 voert een tijd langs het Wilhelmina kanaal. Na een paar kilometer verlaten we het kanaal en scheren langs en door de buitenwijken van Best. Boven Best stuiten we op de spoorlijn richting Breda en buigen af richting Oirschot. We hebben de harde wind nu bijna recht op de kop en krijgen een voorproefje van wat ons later nog te wachten staat. Er wordt nu soms al voorzichtig naast elkaar gereden en de eerste ervaringen worden uitgewisseld. We draaien af naar het zuiden en in het gehucht Straten hebben we de eerste pauze.

Tijd voor de sultana's, liga's, fruit, drank, gedroogde abrikozen en een check van het fysiek. Paul heeft last van zijn nek omdat de Hurri waarop hij rijdt in zijn meest liggende stand is afgesteld. Ik heb wel de juiste inbussleutel bij me maar niet de juiste steeksleutel om daar nu iets aan te kunnen doen. Iets om aan te denken voor een volgende keer. Oirschot ligt een maar een paar kilometer verder en Frank doet een vergeefse poging om iedereen zover te krijgen om daar te stoppen voor warme chocomel met slagroom. Zelfs zijn aanbod om te trakteren mag niet baten. Het volgende rustpunt is gepland in Middelbeers waar we ook zullen lunchen.

Oirschot doorkruisen we aan de zuidkant. We ontwijken hiermee de kasseien en komen weer uit bij het Wilhelmina kanaal en de LF 13. We steken net buiten Oirschot het kanaal over en rijden dan westwaarts richting Diessen. Bij het Landgoed Baest aangekomen draaien we af richting de Beer-sen en nu hebben de wind echt vol van voren. De gesprekken verstommen en met slechts 15 km/h kruipen we naar Oostelbeers. Jeroen vormt als ervaren ligfietser al de gehele ochtend de achterhoede en houdt zo ook in de gaten of iedereen het nog bij kan houden.

Voor Neereind gaan we rechts, kunnen met onze linkerhand Oostelbeers bijna aanraken, laten het echter links liggen, gaan rechts, kruisen een klein beekje en spoeden ons naar Middelbeers. In Middelbeers gaan we op zoek naar Cafe Restaurant de Zwaan en daar aangekomen blijken we Jeroen onderweg kwijtgeraakt te zijn! Ik fiets terug naar het hoofdkruispunt van Middelbeers en kom daar een Jeroen tegen die me tegemoet komt fietsen. Hij had onderweg even z'n jas uitgedaan om de oververhitting tegen te gaan en was ons daarna uit het oog verloren.

Met de Verloren Zoon terug in ons midden kunnen ons dan eindelijk overgeven aan de warme chocolademelk met slagroom en andere dranken. De jassen gaan uit, de lunches worden besteld en we leren van Marcel en Frank hoe ze tv's kunnen ontregelen. De één gebruikt daarvoor zijn fagot de ander zijn stem in lange witte gangen met monitoren. Het eten smaakt goed en en passant worden we op de hoogte gebracht van een klein stukje dorpstragiek. Een van de vaste spelers in de lokale biljartcompetitie is net overleden en een invaller komt even snel een keu ophalen want de competitie gaat natuurlijk wel gewoon door.

We maken van de gelegenheid gebruik, lenen een steeksleutel van de barman en zetten Paul's Hurri twee gaatjes 'rechtopper' (Het alternatief is 'oprechter' maar dat klinkt ook niet). We verlaten Middelbeers uitgerust en wel en gaan via Kurkseind richting Hoogeind. Op deze en volgende stukken worden nu echt sprints getrokken waarbij we met de wind in de rug de 40 km/h net halen. Ongemerkt rijden we nu ook om de Oirschotsche Heide heen. Er voert ook een pad dwars over die heide maar dat wordt iets voor de volgende keer. We omzeilen Wintelre en zetten met Airport Eindhoven aan onze rechterhand weer koers richting dLH. We komen Eindhoven weer binnen via de Oirschotse Dijk en op de brug over het Beatrix kanaal besluiten Jeroen en ik om recht-toe-recht-aan weer terug te keren naar dLH. Het beste is er inmiddels wel vanaf en Bert, die het helaas net niet op zijn goede looks heeft kunnen redden, zit er een beetje doorheen. En hij is niet de enige. De laatste paar kilometers terug valt de groep uiteen in de Jagers en de Kuiers die ieder in hun eigen tempo het pleintje bereiken.

Daar aangekomen begint het grote uittesten van de andere aanwezige modellen. Het is ondertussen gaan miezeren en als iedereen uitgestoeid is, de borg verrekend, de tassen ingeleverd wordt het tijd voor het afscheid. Paul oppert nog het briljante idee om de dag af te sluiten met een bezoek aan de sauna. Hij vindt om onduidelijke redenen verrassend weinig bijval en het komt erop neer dat hij en ik de enige zijn die ons lichaam op die manier de waardering gaan tonen die het waard is. Maar eerst fiets ik nog met Jeroen terug naar huis dwars door de stad. Dit is mijn maiden-trip door het centrum van Eindhoven en om het helemaal een heuglijk feit te maken is de miezer overgegaan in een constante bui van enige faam. Deze bui wijkt de rest van de dag en nacht niet meer en ik kan niet anders dan vaststellen dat we, wat betreft de toertocht, enorm geboft hebben met het weer.

Thuis aangekomen zit Paul al op mij te wachten en na wat droge kleren aangetrokken te hebben begeven we ons naar de sauna in zijn nieuwe Hyundai Santa Fé. Eigenlijk zou iedere fysieke inspanning op deze manier afgerond moeten worden. Het eten is er goed, de gesprekken nog beter en als ik die nacht rond éénen in bed rol heb ik beelden van een mooie dag op mijn netvlies. Wederom een waardige definitie van het geluksgevoel.