Groote Heide

Zondagochtend ben ik iets later dan 't Brabants kwartierke'. Deze keer hoef ik niet langs Jeroen daar hij z'n knieën nog even wil ontzien en deze keer niet meegaat. Ik ben net de wijk uit wanneer het mobieltje rinkelt. Stoppen, thuisfront. Ik blijk de videoband met daarop de registratie van de Onderhoudsdag vergeten te zijn. Omkeren, band ophalen en later dan laat weer vertrekken. Weer net de wijk uit, weer telefoon. Stoppen, net te laat met oppakken en herken het nummer niet maar verwacht dat het een van de deelnemers is. Opstappen en verder fietsen. Het mobieltje laat me weten dat er een boodschap is ingesproken. Ik onderdruk de neiging om weer af te stappen (mobiel zit in toptas). Ik race nu door een nog slapend Eindhoven en ondertussen komt er ook nog een sms-je binnen. Negeer, negeer, later, later. Wanneer ik dan eindelijk bij 'de liggende hollander' aankom is de helft ongeveer al aanwezig.

Even wat demografie: Walter is er met Maura, zijn dochtertje, samen uit Den Haag. Maura gaat de tocht meemaken vanuit de kinderaanhangwagen. Jos en Richard uit Hoogvliet (R'dam), Peter uit Beek en Donk, Jos uit Eindhoven. Later komen daar nog bij Bert en Ton uit Son en Marcel uit Geldrop. Samen zijn we dus met z'n tienen op 9 ligfietsen. Voor Walter is het nog even een kwestie van een ligfiets vinden die én past (Walter gaat richting de 2 meter) én ook nog redelijk vertrouwd voelt. Het wordt een Challenge Focus met bovenstuur. Nog even wat meer feitjes. Optima is goed vertegenwoordigd met 2 Dolphins, 1 Condor en een zeldzaam mooie Cobra. Van M5 2 2620's en 1 Shockproof en Challenge met de Focus en natuurlijk mijn Hurricane.

Marcel is precies om 10:20 binnen zoals hij naar later bleek ook had ge-sms-ed. Omdat hij z'n digitale Sony camera heeft meegenomen wordt hij meteen benoemd tot toerfotograaf. Nadat Walter nog even een paar proefrondjes met de Focus + kinderaanhanger heeft gereden zet de groep zich in beweging. Het eerste deel van de route voert over fietspaden door Noord-Eindhoven. Ook nu weer stuiten we uiteindelijk op de Dommel. Dit begint een bekend stukje door de Dommelvallei te worden. Althans voor mij. Met uitzondering van Bert is dit een volledig nieuwe groep t.o.v. de vorige keer dat we over dit stukje fietsten. Het tempo is erg ontspannen en schommelt rond de 20 km/h. Dat wil zeggen ontspannen voor iedereen behalve Walter die toch aardig moet aanpoten met de buggy aangekoppeld. Vlak na de afslag richting Nederwetten houden we een korte pauze. Maura draagt er zorg voor dat we onszelf niet voorbij racen en op tijd stoppen.

Na de korte stop rijden we richting Nuenen vergezeld van grote rookpluimen aan de einder. Blijkbaar is er ergens in Eindhoven-Oost een grote brand gaande. De zon zelf zorgt op zijn manier dat de aarde langzaam aan ook aan het opwarmen is. Vanmorgen vroor ik nog bijna van de fiets maar het begint nu toch steeds aangenamer te worden. Nadat we Nuenen hebben aangetipt gaat het weer richting Eindhoven. Als we ook weer Eindhoven hebben aangeraakt gaat het richting Geldrop. En zo zal het eigenlijk de hele dag gaan. Alle plaatsen die we vandaag bezoeken worden heel even geraakt om daarna snel weer te verlaten.

We komen Geldrop via het Eindhoven's kanaal binnen en zetten daarna koers richting de Groote Heide. Vanaf dit stuk begint Richard een uitgebreide studie naar de alom geroemde gastvrijheid en vriendelijkheid van de Brabander. Een vrolijk 'Goedemorgen/Goedemiddag' moet de Brabander uitnodigen terug te groeten. Om de uitdaging wat te vergroten ziet Richard er met kaal hoofd en donkere zonnebril op zijn superlage Cobra er iets dreigender uit dan je op een rustige fietszondag in deze omgeving zou verwachten. De resultaten van het onderzoek zijn nog niet gepubliceerd maar mijn inschatting is dat het alleszins meeviel.

De rest van de wereld is ook wakker geworden. Het aantal skaters en joggers neemt zichtbaar toe. De fietspaden beginnen hier nu ook merkbaar smaller te worden. Op één van die smallere paden komen we een blonde feeërieke jogster tegen die mij uit mijn fantasiën doet opschrikken met 'Hee, Bryan!'. Altijd leuk om bekenden tegen te komen. Kort daarop is de volgende stop waarbij Maura een volgend cadeautje mag uitpakken. Ze was de ochtend al begonnen met het uitpakken van haar eigen (gevulde) bidonnetje. Nu komt daar Poeh Beer met vrienden te voorschijn in boekvorm compleet met stickervel. Na een discussie over opvoeding toen en nu steken we via een viaduct de A67 over en betreden de Groote Heide. Er komt een paard met fietsende begeleider over het pad aangedraaft en die krijgen van ons ruim baan. Bijna iedereen heeft wel verhalen over hoe schichtig paarden op ligfietsen kunnen reageren, (schijnt met de vooruit trappende beweging te maken hebben, zoals ik later hoor) en niemand heeft echt zin om daar nu weer een live-verhaal aan toe te voegen.

Het stuk dat nu volgt voert alleen over fietspaden door het bos. Ik blijf me er ondertussen over verbazen dat het ondanks het mooie weer zoveel minder druk is dan een week geleden. Het valt me onderweg op dat Ton voor een bocht duidelijk inhoudt. Ze vertelt me dat ze dat doet vanuit een gevoel van veiligheid. Zelf geniet ik nog teveel van mijn bravoure in de bochten. Wat ook opvalt is dat er, in tegenstelling tot vorige week, geen vlieg of mug te bekennen is. Of alle ééndagsvliegjes hebben hun kruit al verschoten of de verdwenen ochtendkou houdt de larfjes nog in winterslaap. Ondertussen komt Camping Heezerbosch, aan de rand van Heeze, in zicht en dat is niks te vroeg. Los van de honger staan er ook enkele blazen onder druk. Het restaurant is dicht maar we kunnen wel terecht bij de frituur ernaast. Ondanks het aanbod van de uitsmijters en broodjes gezond zwicht bijna iedereen voor de vette hap. Buiten, in de zon, aan een lange tafel gezeten worden de verhalen van eerdere ervaringen uitgewisseld. Marcel blijkt in training voor een fietstocht van Geldrop naar Rome! Walter blijkt die al eerder gedaan te hebben maar dan op een randonneur.

De frituur heeft natuurlijk niet de charme van het restaurant waar we de vorige toertocht verbleven maar dat wordt enigszins gecompenseerd door de Haagse humor van onze frietkok. Hij is zelfs zo moedig om zelf even een ligfiets te proberen maar heeft na 30 meter al de conclusie getrokken dat dit veels te moeilijk voor hem is. In ruil voor het website adres is hij wel bereid een groepsfoto te maken.

Na afscheid genomen te hebben van onze eigen Haagse Harry zet de karavaan weer richting de Groote Heide. Was het eerste stuk voornamelijk bospad, dit tweede stuk gaat voor het grootste deel over de open heide. De fietspaden lijken nog smaller te worden en niet alle tegenliggers lijken even blij met onze komst. We verlaten de Groote Heide weer via een viaduct over de A2 en passeren onderaan het viaduct weer de Hut van Mie Pils. Ook deze keer is het er weer druk en ook nu weer laten we het links liggen. Het is duidelijk dat deze laatste kilometers door bos en hei dichter bij de bewoonde wereld liggen dan de voorgaande stukken. Het is er drukker en na een leuk kriebelpad stuiten we op de provinciale weg van Eindhoven naar Valkenswaard. Er wordt aardig hard gescheurd over deze weg dus we nemen de tijd om rustig over te kunnen steken en met z'n allen heelhuids de overkant te bereiken. Eenmaal aan de overkant blijkt dit toch inspirerend gewerkt te hebben en Peter komt op zijn M5 Shockproof uitdagend voorbij rijden. Richard moet even zijn gesprek met mij onderbreken en het duel tussen de Shockproof en de Optima Cobra ontbrandt. Tot een echte winnaar komt het niet omdat de heren vol in de rem moeten voor een bocht die ons weer over bospaadjes voert. Maura ligt ondertussen heerlijk te slapen in de aanhanger.

Ondertussen heb ik het ook warm gekregen en gaat de fleece uit. De groep dendert ondertussen door over het bospad en ik moet er aardig de sokken in zetten om ze weer in te halen. Bert blijkt op een kruising bij een vennetje op mij te wachten en samen snellen we achter de groep aan. Het is verbazingwekkend wat bomen, een smal weggetje en tegenliggers bijdragen aan m'n gevoel voor snelheid. We sluiten weer aan bij de groep en houden een korte pauze. Jos besluit nog meer kleding uit te trekken en wint met glans de verkiezing voor de Mooiste Ballon-Kuiten. Ik vermoed het gebruik van doping, of toch minstens het aanbrengen van elastiekjes om het bloed in de kuiten te houden. Maar volgens Jos is het simpel een kwestie van eerst aankomen en daarna in training gaan.

Dit zijn onze laatste kilometer over kleine paadjes en dat is allemaal zo spannend niet ware het niet dat ik in de bocht voor het Terras van Timmereind besluit onderuit te gaan. Mijn eerdere bravoure wordt nu afgestraft en Ton herinnert me fijntjes aan ons eerdere gesprek. De schade valt mee: klein schaafwondje aan mijn linkerringvinger en de AirZound heeft wederom de grootste klap opgevangen. Na deze promotie voor het ligfietsen legt Richard aan het terras uit dat ik nog niet zolang ligfiets. Dank, dank, dank. Ik doe nog even snel een ego-check en het zit allemaal nog goed. Bos en Hei worden nu verruild voor boerderijen en grasland.

Eindhoven komt in zicht en daar waar we de Tongelreep oversteken neemt Marcel afscheid van ons. Hij gaat richting Geldrop en wij volgen de Dommel de stad in. Bij de Genneperwatermolen aangekomen blijken de Heemtuinen open te zijn. Bert wil nog even een paar zaden kopen voor in de tuin en wij maken van de gelegenheid gebruik om ons te laven aan Italiaans ijs. De karavaan zet zich weer in beweging en we spoeden ons door het centrum van Eindhoven. We hebben weinig last van de koopzondag-drukte en zitten in no-time in Eindhoven-Noord. Op de Boschdijk neemt John afscheid van ons en wij leggen de laatste kilometers af naar de liggende hollander.

De kilometerteller blijft steken op 61 km. Iedereen is het erover eens dat het een mooie tocht was en zo één voor één vertrekt iedereen weer huiswaarts, al dan niet op de fiets. Walter is een van de laatsten om te vertrekken en hij heeft vandaag zonder twijfel de grootste prestatie neergezet: Nog niet eerder op een ligfiets gereden en dan meteen maar een aanhanger erachter over smalle paadjes. Ik vertrek als laatste van het pleintje en een drie kwartier later lig ik in een heet bad na te genieten en de tocht in mijn hoofd weer af te draaien. Geen last van m'n knieën en ook niet de dagen daarna. Had ik al verteld dat de zon de hele dag scheen?