Deze site functioneert beter en ziet er radicaal anders en beter uit in een browser die web standaarden ondersteunt. Bij gebruik van een dergelijke browser is dit bericht niet zichtbaar. Deze site is evenwel toegankelijk voor iedere browser of Internet device. Mocht u geen dwingende reden hebben om uw huidige browser te blijven gebruiken, bijv. een geldende bedrijfsstandaard, dan wordt u uitgenodigd een moderne browser te installeren door deze link te volgen.
Reisverslagen
[Vivian's ervaringen / Bryan's ervaringen]
Zondagochtend 21 april, terwijl ik door de nog slapende straten van Eindhoven scheur op mijn Hurri ben ik aan het overpeinzen waarom ik ook deze keer weer een Brabant's kwartierke te laat vertrokken ben. Deze gedachten leiden de aandacht af van het feit dat het stiekum deze ochtend toch wel erg fris is. Nachttemperatuur rond de 4 graden en de zon die er al is, is nog niet bij machte er al iets aan te doen.
Vlak voordat ik het pleintje bij de liggende hollander in zicht krijg gaat m'n gsm over. Ik laat 'm rinkelen omdat ik wel kan raden wie het is. 10 seconden later sta ik op het pleintje en wordt verwelkomd door Bert, chauffeur op deze missie, Peter en Vivian. Alleen Vivian is nieuw deze keer. En nieuw in alle opzichten. Nog niet meegeweest op een toertocht en ook nog niet eerder op een ligfiets gelegen. M'n Hurri wordt vakkundig in de aanhanger geplaatst en met dekens en spanbanden wordt de boel professioneel vastgezet. Net voor negenen zijn we op weg naar Tiel.
Onderweg is het interessant om te horen welke totaal verschillende beroepen plaats hebben genomen op de stoelen van de luxe Seat Alhambra. In Tiel aangekomen volgen we de eerste de beste auto met fietsen achterin die ook op zoek lijkt naar de startplek. Dit blijkt een goede keuze te zijn. De fietsen worden uitgeladen, de tassen worden opgebonden en Vivian krijgt van Peter een stoomcursus ligfietsen. Daarna is het inschrijven in het clubgebouw en kunnen we beginnen aan de 60 km die voor ons liggen.
We zijn op pad met een M5 2620, M5 Shockproof, een Challenge Hurricane en Vivian heeft de nieuwe Mistral van Challenge mee. Deze Mistral is lekker luxe uitgevoerd met luchtvering achter. Vivian zit nog in survival-mode en aan haar is die luxe nog even niet besteed.
Direkt bij de eerste afslag wordt ons vertrouwen aardig op de proef gesteld. Volgens de routebeschrijving moeten we linksaf, de pijlen op de route geven rechtsaf aan. We volgen de pijlen en rijden vlak achter een grote groep die we vandaag nog vaker gaan tegenkomen. Ons tempo ligt net iets te laag om lekker alles en iedereen in te kunnen halen. Het is onvoorstelbaar hoe snel je vergeet hoeveel concentratie de eerste eigen kilometers op een ligfiets kosten. Vivian gaat nu door dat proces heen en om beurten voeren we de functie van waakhond / coach uit.
Tiel ligt ondertussen al ruim achter ons en de eerste dijkdorpjes dienen zich aan. Het is niet verkeerd wonen in de Betuwe en het ziet er af en toe wel erg idylisch uit. Dit beeld wordt wreed verstoord wanneer we het station van Geldermalsen passeren. Er was al redelijk wat (fiets-)verkeer onderweg voor Geldermalsen, maar wat we daarna meemaken is qua drukte onvoorstelbaar. Lange rijen fietsen slingeren zich over de dijken en dat in beide richtingen! We kunnen het ook niemand kwalijk nemen want het is inderdaad echt mooi weer, de fruitbomen staan in bloei en de Linge blijft een mooi riviertje.
We besluiten te lunchen aan de Linge en vinden een mooie plek aan de oevers van de Linge bij een klein jachthaventje. Het krachtvoedsel en de wonderdranken komen boven en Bert maakt van de gelegenheid gebruik om een leuke platbodem uit te zoeken. De zon heeft ondertussen zoveel aan kracht gewonnen dat de collant uitgaat en ik de rest van de dag in fietsbroek doorbreng. Na de lunch voegen we weer in en nu is de moeilijkheidsgraad iets opgevoerd doordat er zich ook wandelaars en motoren op de route bevinden. Onderweg komen we ook nog een stoet oldtimer brommers tegen. Zundapps, Kreidlers en ander brommertuig en aan de leeftijd van de berijders te zien, gaat het hier om puur jeugdsentiment.
Een groot deel van de route volgt de dijk langs de Linge. Gelukkig gaan wij er zo af en toe ook vanaf en dan ineens hebben we de hele weg weer voor onszelf. We keren echter altijd terug naar de dijk en dan is het weer gewoon invoegen. Bij een van die akties gaat Vivian als een stervende zwaan onderuit. Te weinig snelheid dijk-op, op een ondergrond van grind. Er zijn makkelijker klassementsproeven te bedenken op je eerste ligfietsrit. Ondertussen hebben we de stempelpost ook al gehad waar we gestopt zijn voor appelgebak en thee/koffie. Terwijl ik op het terras 4 stoelen bewaak is de rest binnen bezig met bestellen en sanitaire stops. Het verdedigen wordt een stuk makkelijker zodra ik m'n donkere zonnebril opzet en m'n "Je wil echt geen ruzie met mij blik!" loslaat op de omgeving. Appeltaart op het terras van cafe de Remketting (zo heten ze echt) is een goede combinatie.
Op het laatste stuk van de route persen we ons nog even door Ot en Sien-achtige dorpjes alvorens we afscheid nemen van de Linge en de polders opzoeken. Het is hier opvallend rustig en we voelen ons bevrijd van de fietshordes. Het is af en toe lekker doorstampen langs de polderdijkjes. Onderweg zijn we een spoorwegovergang tegengekomen waarbij de bomen dichtgingen achter ons, en voor Vivian. Vlak voordat we weer terugzijn in Tiel kruisen we weer een spoorwegovergang en ik verbaas me erover dat we deze keer wel alle 4 in 1 keer overkunnen. We zijn dan trouwens al verkeerd gereden en besluiten om om te draaien. En deze keer moeten we dus wel voor diezelfde spoorwegovergang wachten op een tergend langzaam passerende trein. Gelukkig maar want ik begon al te twijfelen aan het Universum. Peter weet weer de juiste weg terug te vinden, zoals hij dat overigens al de hele dag heeft gedaan.
De laatste kilometers lopen langs het traject waar de Betuwelijn komt te liggen en daar wordt het landschap tijdelijk niet mooier van. Zo'n vijf minuten voor de officiele sluiting van de controlepost op het eindpunt komen wij vrolijk en voldaan binnenstappen. Als herinnering krijgen we een medaille mee. De kleur, zilver of brons, mag je zelf kiezen. Na weer een sanitaire stop is het fietsen inladen en dan alweer terug naar Eindhoven. Eindhoven wordt eerst Son, waar we de fiets van Bert uitladen. Na de koffie en koekjes bij Bert stapt Peter op de fiets voor de laatste kilometers terug naar Beek en Donk.
Bert zet mij en Vivian weer terug af in Eindhoven bij de liggende hollander. We stallen de gehuurde Mistral en de aanhanger die we voor de gelegenheid konden lenen van de liggende hollander. Dank, dank, dank. Ik race de laatste kilometers door de stad om toch even het gevoel te hebben gehad een inspanning geleverd te hebben en sta niet veel later onder de douche. Daar doe ik de prettige ontdekking dat mijn fietsbroekcontouren afgetekend staan in mijn benen. Nee, hij zat niet zo strak, het was gewoon weer eens waanzinnig mooi weer!